اینجا روزگاری حیاط خلوت دلم  بود ... وقتی دلم از ازدحام همه کارهای روزمره تکراری ... از همه درسهایی که دست و پای روحم را بسته اند ... از میز و صندلی های خشک بی انعطاف ... از همه باید و نبایدهای صواب و ناصواب ... و ... از همه ثانیه هایی که رفتند و هرگز بازنگشتند ... پر میشد ... برای دلم حرف می زدم ... اینجا روزگاری برای شرقی ترین رویاهای نوجوانیم که هرگز فرصت نشد برایشان قلبی بکشم با یک تیر و چند قطره خون! ... ترانه می سرودم ... اینجا گاهی دلم کودکی می شد که دور از چشم همه ... ساعتها ... روی دو انگشت پا می ایستاد تا قد بکشد به بلندی تاقچه و دستش برسد به طعم شیرینی! ... اینجا روحم آزاد آزاد بود تا بنویسد ... بی قید و بند قانون و قافیه ... تا دلم خالی شود از دلتنگی بی سبب همه آنهایی که در عصر دیجیتال ... با چند دکمه بی جان ... دوستی را در بازه زمان و مکان و سن و جنس و مدرک تحصیلی ... ! تعریف می کنند ... با کلماتی از جنس صفر و یک ... و جملات تکراری یخ زده ... که می شود در یک لحظه برای همه تکثیر کرد ... و بودن یا نبودن ! این مهمترین مسئله آدمی را ... با جابجایی دو نقطه نارنجی و خاکستری به بازی بگیرند ... همه را می دانم ... اما ... بگذریم ... اینجا روزگاری حیاط خلوت حرفهای دلم بود ... حالا دیگر نه حرفی مانده و نه دلی و ... نه دیگر اینجا حیاط خلوت ! است ... باید بروم ... آنقدر خسته ام که حوصله حل هیچ معمایی را ندارم ... دلم برای صدای آب ... دلم برای حرفهای سپید ... دلم برای سادگی ... تنگ شده است ... دیروز دوستی می گفت مراقب چینی دلت باش! ... آن هم به چشم ! ... بدرود تا روزگاری دیگر !
                                   

نوشته شده توسط M I N E R V A در جمعه 1390/10/30 | موضوع: